Als jij auto rijdt, gedraag je je dan net zoals wanneer je je team leidt? (ik kon niet harder dan 70 en ik betrapte mezelf…)

‘Jeetje wat een sukkel!’ zeg ik hardop in de auto. Ik ben op weg naar een potentiële klant en kan precies op tijd komen….


Op dat moment weet ik nog niet dat ik hier zelf een voorbeeld zit te zijn van wat ik overal om me heen zie gebeuren, en wat ik nota bene in mijn werk oplos: mensen die van alles van elkaar verwachten als ze samenwerken.
Nee, op dit moment zit ik me op te winden. Want ik kan precies op tijd komen, tenzij de automobilist voor me echt de hele weg 70 km per uur blijft rijden in plaats van ongeveer 85 km per uur zoals ik zelf vaak doe. Helaas, hij is blijkbaar niet van plan zich aan mijn rijnormen aan te passen. Bloedirritant.

Intussen mopper ik door en vind ik van alles van deze meneer. Dat hij toch wel rekening met anderen kan houden, dat het zelfs gevaarlijk is omdat iédereen toch minstens 85 rijdt, dat hij er mogelijk zelfs lol in heeft om mij dwars te zitten….kortom, na een paar kilometer rijden, heb ik in mijn hoofd al een stevige discussie met de beste man.

Die daar uiteraard totaal geen weet van heeft en ik bereik er ook niks mee, behalve dat ik mezelf gek zit te maken. Na een paar minuten besef ik dat en begin ik te bedenken wat ik kan zeggen tegen de persoon naar wie ik onderweg ben. Want dat ik te laat kom, daar kan ik niks meer aan veranderen. Ik neem me voor gewoon te vertellen wat er is gebeurd: dat ik door iemand anders te laat ben gekomen.

Ondertussen kalmeer ik weer wat en overdenk ik de situatie nog een beetje. Toen ik in de auto stapte, wist ik al dat ik het maar net ging halen en dat ik beter iets eerder had kunnen vertrekken. Hoorde ik in gedachten de stem van mijn moeder ‘Neem altijd wat extra tijd, je weet nooit wat er onderweg gebeurt’. Hoor het mezelf ook wel eens tegen mijn eigen kinderen zeggen… Tja, ik had deze situatie heel gemakkelijk kunnen voorkomen. Natuurlijk niet het langzame rijden van deze automobilist, maar wel dat ik daardoor te laat kom en de stress die dat me oplevert. Lastig om toe te geven, maar wel waar.

Ik schaam me

Als zich eindelijk de mogelijkheid voordoet, haal ik de auto in en kan ik het niet laten een blik op de bestuurder te werpen. De man zit heerlijk relaxt achter het stuur, tuft op zijn dooie gemakje verder en heeft totaal geen oog voor mij…. en ik? Ik kan alleen maar jaloers zijn. Jaloers op de kalmte van deze man, die duidelijk geniet van zijn ritje. ‘Wie ben ik om daar een oordeel over te hebben?’ denk ik. ‘Moet hij zich druk maken, omdat ik toevallig te laat vertrokken ben?’ Ik schaam zelfs me voor de manier waarop ik in eerste instantie reageerde.

Want wat is er nou eigenlijk helemaal aan de hand? Mijn pad kruist toevallig dat van een meneer die in alle rust lekker een autoritje maakt. Dat ik dan haast heb en gewend ben sneller te rijden en van hem verwacht dat hij dat ook doet, betekent niet automatisch dat hij zich daar iets van aan moet trekken, laat staan zich daaraan moet aanpassen. Dat wil ik wel graag, maar ja, jammer dan voor mij. Zo werkt het nou eenmaal niet! Als ik op tijd wil komen, moet ik zelf de voorwaarden scheppen waarin dat lukt en me niet afhankelijk maken van (onwetende) anderen.

Houd de regie in eigen hand

Dit weet ik al lang en in veel situaties gebeurt het me ook niet meer, maar in dit geval liet ik het dus toch zover komen. En ik ben niet de enige die dit overkomt. Soms bedenken we hoe iets moet gaan en verwachten dat anderen wel vanzelf meewerken aan ons plan. Zelfs als ze er geen weet van hebben. Klinkt niet echt logisch, vind je wel? En toch zie ik het overal om me heen gebeuren. Mensen die samenwerken en daarin van alles van elkaar verwachten, gewoon, omdat dat past bij hoe zij het zelf doen. Zo werkt het niet.

Houd er altijd rekening mee dat anderen niet hetzelfde denken en doen als jij. Beter nog, ga op tijd met ze in gesprek, zodat je voorbereid bent en je plan daarop kunt aanpassen. En als dat niet kan, omdat je geen voorkennis hebt, dan heb je nog meer reden om je plan aan te passen! Houd de regie en daarmee de verantwoordelijkheid zelf in handen, dan hoef je nooit een onnodig en onterecht oordeel over de ander te hebben. Want dat is pas echt bloedirritant.

Na afloop van mijn afspraak reed ik trouwens rustig en relaxt naar huis. Kan ik iedereen aanraden. Soms is het nog niet zo gek te kijken hoe een ander iets doet, kun je vaak wat van leren. Ik wel in ieder geval ?.

Maak jij ook situaties mee waarin je denkt afhankelijk van anderen te zijn, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is? Laat het me hieronder weten.