‘Maar ik heb geen zin in psychologie hoor’

Dat is wat een manager Onno tegen me zei toen ik hem (op verzoek van zijn directeur) belde voor een afspraak. 

‘Waar gaat het gesprek precies over? Kun je me dat even op de mail zetten?’ Nee dat kon en wilde ik niet. Maar dat het onder andere over hem en zijn interactie met de teamleden zou gaan, kon ik hem wel vertellen. Na nog wat gemopper planden we dan toch de afspraak. Zijn baas wilde het immers.

Toen Onno tegenover me zat, merkte ik dat de weerstand nog niet helemaal weg was. 

‘Hoe zit je hier nu?’ vroeg ik hem. ‘Volgens mij ben je het er nog niet helemaal mee eens, of wel?’ ‘Nou ik zou graag weten waar het gesprek precies over gaat. Ik heb zo’n ontzettend volle agenda, dat ik me afvraag of dit alle tijd die het me kost wel waard zal zijn’. (Hij moest meer dan 1,5 uur rijden om bij me te komen). ‘En ik ben al zeer ervaren in leidinggeven en teams aansturen, dus … ‘. 

Het gesprek startte dus niet heel soepel zeg maar. En natuurlijk begreep ik zijn kant van het verhaal ook wel.  

Maar omdat we nu toch eenmaal in gesprek waren, besloot Onno het een oprechte kans te geven. 

Zo kregen we het over zijn jarenlange ervaring in grote organisaties. Dat hij zich daar verdiept had in leidinggeven en het meekrijgen van je team. Waarin hij ook succesvol bleek. Daarom was het des te frustrerender voor Onno dat hij op zijn huidige werkplek één medewerker had waarmee het minder gemakkelijk bleek te gaan, Ties. 

‘Iemand die niet doet wat ie belooft, daar kan ik niks mee’ 

En hij beschreef wat situaties die wat hem betreft duidelijk maakten dat het nooit kon werken tussen hem en Ties.

Daar gingen we wat dieper op in. Wat voor persoon is Ties? Wat brengt hij mee aan kennis en ervaring? Wat wordt van hem gevraagd en in welke setting moet hij zijn werk doen? 

Al pratende realiseerde Onno zich dat hij hier te maken had met een unieke situatie. ‘Zou dat een rol spelen in de houding van Ties?’ vroeg hij zich hardop af toen de thuissituatie van Ties ter sprake kwam. ‘En we komen ook echt mensen tekort op dit moment, dus hij moet ook verschillende rollen naast elkaar vervullen’, ging Onno hardop denkend verder. Het was wel duidelijk dat hij steeds meer begrip kreeg voor het gedrag van Ties.

Succes uit het verleden, geeft geen garantie voor de toekomst

En Onno besefte dat hij zijn ervaring met leidinggeven in hele andere situaties had opgedaan. Dat waren altijd grote organisaties. Terwijl het hier om een veel kleinere setting ging. Niet alleen was Ties per definitie een uniek persoon, ook de organisatiestructuur en de werkprocessen waren heel anders dan Onno gewend was. 

Onno begon in te zien dat het hier niet per definitie ging onwil en koppigheid van Ties. En dat de manier van leidinggeven die hem in het verleden succes hadden opgeleverd, niet vanzelfsprekend ook hier goed zouden werken.

Een unieke situatie vraagt om een unieke aanpak

Maar bovenal werd Onno duidelijk wat hij zelf anders kon doen in zijn omgang met Ties.

En zo ontdekte Onno als het ware een extra tool die hij kon toevoegen aan zijn toch al goedgevulde rugzak met kennis en ervaring. Een tool waarmee hij altijd en overal de juiste toon kan vinden, afgestemd op iemands achtergrond, perceptie en situatie. Waardoor de samenwerking een echte kans van slagen krijgt.

Het feit dat Onno zich toch openstelde voor ons gesprek, toont de belangrijkste eigenschap van een succesvol leider: altijd bereid te blijven leren en daarmee succesvol worden, zijn en blijven.

Herken je iets in het verhaal van Onno? En ben jij ook altijd bereid te blijven leren? Download dan mijn ebook Lead by example

En Onno? Die stuurde me ’s avonds een mail om me te bedanken voor het prettige en nuttige gesprek…. En daar word ik ongelooflijk blij van, omdat hierdoor de kans op een fijne samenwerking tussen Onno en Ties groot is. En dat is precies waarom ik doe wat ik doe ?.