Regelmatig hoor ik mensen praten over dat ze geen plezier meer hebben in hun werk. Dat ze er geen energie meer van krijgen. Vaak vinden ze het werk niet leuk (meer) of zijn ze toe aan een nieuwe uitdaging. Dat is niet gek, zelfs logisch omdat je je als persoon nu eenmaal ontwikkelt. Je wilt werk dat past bij wie je bent en wat je al kunt of nog wilt leren. Als het even niet klopt, is dat vervelend maar begrijpelijk.

Soms echter, raakt het verhaal achter gebrek aan plezier in het werk me extra. Zoals afgelopen week. Ik sprak een dame die al jaren bij dezelfde werkgever werkt. Altijd met veel plezier. Het laatste jaar echter, rommelt het. Een collega die niet lekker in de groep ligt, een leidinggevende die zich ziek meldt en niet meer terug komt en dan de nieuwe leidinggevende. Iemand die tijdelijk is aangenomen, met optie op permanent blijven ‘wanneer het goed gaat’. Volgens de dame gaat het helemaal niet goed. De sfeer is om te snijden en elke keer als de leidinggevende binnenkomt houdt iedereen meteen z’n mond. Toch blijkt nu dat de leidinggevende zal blijven.

 

Hoe dan? Dat vraag ik aan de dame die ik spreek. ‘Geen idee’ zegt ze. Op mijn volgende vraag of zij en haar collega’s dan niet hebben aangegeven dat de leidinggevende volgens hen helemaal nog niet naar behoren functioneert, antwoordt ze ‘Nee, maar ze hebben ons ook niets gevraagd’. Ik viel bijna van mijn stoel….

 

Blijkbaar zijn er anderen dan de directe medewerkers die bepalen of iemand het goed doet op zijn werk. Worden er beslissingen genomen zonder feedback te vragen van de mensen die direct beïnvloed worden door de beslissing. Daarvan gaan mijn wenkbrauwen al omhoog, maar wat te denken van de reactie van de medewerkers? Omdat hen niets gevraagd werd, hielden ze hun mond. De werkelijke reden waarom ze niets hebben gezegd, is natuurlijk angst. Angst voor de gevolgen van het hebben van kritiek. Angst voor ontslag zelfs. Maar is kritiek wel het juiste woord? Gaat dit niet over constructief meedenken in plaats van over kritiek hebben?

 

Het gevolg van dit alles:

Werksituatie die de medewerkers veel energie kost in plaats van oplevert. Gespannen sfeer waarin medewerkers steeds op hun hoede zijn of de leidinggevende langs loopt of niet. Medewerkers die zeggen: ‘Als hij blijft, ga ik weg’. En dat allemaal zonder dat er ook maar een woord gesproken is tussen de betrokken partijen! Hoe bizar is dat! En eeuwig zonde als je het mij vraagt.

 

Hoe voorkom je nou zo’n situatie? Door als ondernemer of leidinggevende steeds te blijven streven naar een werksfeer waarin mensen de waarheid durven zeggen. Waarin ze zich veilig en zeker genoeg voelen hun menig te uiten. Èn door vooral ook te vragen naar die mening! Want de meest waardevolle kennis en inzichten over je bedrijfsvoering komen altijd vanuit de mensen die er middenin staan: je medewerkers.

 

Voorkom dat angst heerst. Angst blijkt immers altijd een slecht raadgever te zijn. Voorkom angst door zelf het goede voorbeeld te geven. Laat zien dat jij jezelf durft te zijn, met je sterke punten, maar ook met je mindere kanten. Het maakt je niet minder krachtig als leidinggevende wanneer je hardop uitspreekt dat je sommige dingen lastig vindt. Sterker nog: het maakt juist dat mensen je als een krachtiger leider gaan zien (ah, gelukkig, hij ziet ook bij zichzelf verbeterpunten…) èn minder bang zijn om eerlijk te zeggen wat hen bezighoudt. En pas dan gebruik je de volle potentie van je medewerkers.

 

Heeft dit verhaal je getriggerd en weet je dat het ook bij jou anders kan en moet? Meld je dan nu aan voor een gratis sessie, waarin we inzoomen op jouw situatie en ik je direct twee zeer waardevolle tips geef. Klik op onderstaande knop.

 

[vc_btn title=”Ja, ik wil een gratis sessie” style=”flat” color=”warning” size=”lg” align=”center” link=”url:http%3A%2F%2Fwww.qlaver4.webwinkelvisietest.nl%2Fgratis-sessie%2F||”]