‘Ik stop er mee! En ik zet daar geen stap meer over de drempel…!’.

 

 

Met deze woorden uit Anne haar frustratie over haar werk. Enigszins verbaasd hoor ik haar verhaal aan, want laatst zei ze juist dat het zo goed ging op haar werk. Ze haalde goede resultaten en behaalde de gestelde doelen sneller dan verwacht.

Ze vertelt dat ze ‘helemaal gek’ wordt van Bob haar leidinggevende. Dè manier om haar werk goed te doen, is door veel mensen en organisaties te bellen. Bob houdt in de gaten of iedereen zijn tijd zo nuttig mogelijk besteedt en geen tijd verlies. Wanneer Anne dus even achter haar bureau zit en iets anders doet dan bellen, dan zegt Bob daar direct iets van. Hij wijst haar dan op haar taak om te bellen… alsof ze dat zelf al niet weet. Natuurlijk weet ze dat, maar af en toe even nadenken of gewoon even 5 minuten ontspannen moet kunnen vindt Anne. Sterker nog, dat heeft ze gewoon nodig. Ze ergert zich dan ook mateloos aan het feit dat ze zo op de vingers gekeken wordt. Ze overweegt serieus het bijltje er bij neer te gooien…. En dat terwijl ze het beste presteert van alle medewerkers!

 

Ik snap haar frustratie, maar geef haar het advies dit niet alleen tegen mij, maar juist tegen Bob en de eigenaar van het bedrijf te zeggen.

 

Na een goed gesprek met beide heren is de lucht geklaard en gaat Anne weer aan het werk. De sfeer is een stuk beter en haar collega’s zijn haar stuk voor stuk dankbaar dat ze de situatie bespreekbaar heeft gemaakt. Ze was duidelijk niet de enige die gefrustreerd achter haar beeldscherm zat!

 

Wat laat dit voorval zien?

 

Er zijn twee dingen die opvallen. Allereerst dat een probleem dat veel impact op een medewerker heeft (Anne had bijna haar baan opgezegd!) soms heel simpel op te lossen is. Anne kon twee dingen doen: gefrustreerd mopperen dat Bob een vervelende kerel is en weggaan òf hem vertellen wat ze voelde en hem daarmee de kans geven dingen te veranderen. Gelukkig koos ze voor het laatste en was de zaak snel opgelost.

 

Natuurlijk weet ik dat het niet altijd zo simpel is. Niet elke leidinggevende kan of wil naar zijn eigen gedrag kijken en het veranderen. Maar, wanneer Anne niets gezegd had, had ze Bob ook geen kans gegeven iets te doen met haar klacht. Dan was er sowieso niets veranderd.

 

Mopperen mag, maar geef dan ook de ander de kans het probleem op te lossen.

 

De collega’s van Anne hadden blijkbaar ook last Bob’s gedrag, maar zij hielden hun mond. Verschillende mensen ergeren zich dus, maar degene waar het om gaat  weet van niets! Hoe bizar is dat. Maak bespreekbaar wat je dwars zit.

 

Het tweede dat mij opvalt is het gedrag van Bob. Ondanks Anne’s goede resultaten, probeert hij controle te hebben over haar tijdsbesteding. Maar wil hij echt het beste in haar naar boven halen, dan is haar op de vingers kijken wel het laatste wat hij moet doen! Een gemiste kans dus.

 

Gelukkig voor Bob vertelde Anne wat haar dwars zat, anders had ze ontslag genomen en was hij haar kwijt geweest. En alleen maar omdat hij niet besefte hoe hij Anne het beste kon motiveren.

 

Dit voorbeeld laat heel duidelijk zien waarom het zo belangrijk is te weten hoe je mensen in elkaar zitten. Alleen dan weet je welk gedrag van jou hen het meest triggert om dat te leveren wat je van ze verwacht.

 

Herken jij iets in het verhaal van Anne en Bob? En ben je dus op zoek naar de juiste triggers voor jouw ‘Annes’? Lees dan de artikelreeks die ik hierover schreef. Vraag deze aan door hieronder op de knop te klikken.

 

[vc_column][vc_btn title=”Ja ik wil de artikelen ontvangen” style=”flat” color=”warning” size=”lg” align=”center” link=”url:https%3A%2F%2Fwww.qlaver4.nl%2Fe-book-verschillen-van-inzicht%2F|||”]