Ik wist wat ik wilde: een 1-op-1 afspraak met haar. Maar hoe kon ik dat voor elkaar krijgen? Ondanks dat we het hier al min of meer over eens waren, ging dat nog niet zo gemakkelijk. Los van het feit dat we geografisch niet heel dicht bij elkaar wonen, zat ze op dat moment ook nog eens in het buitenland voor een vol programma, had ze sowieso altijd een overvolle agenda en was ik niet de enige die iets van haar wilde.

 

Dus stuurde ik haar een mail. Een mail op mijn manier. Een mail dus die haar alle ruimte gaf om iets in te plannen wat voor haar paste. Die gelegenheid gaf ik haar met woorden als ‘Kijk maar wat jij handig vindt, wat past in jouw agenda. Laat maar weten wat je wilt’. Voor mij heel logisch en duidelijk.

 

Ik kreeg echter geen reactie! Nou….daar gingen mijn gedachten mee aan de haal. ‘Ze wil het zeker toch niet. Ze vindt het niet interessant genoeg’ en erger nog ‘Ze vindt mij niet interessant genoeg’…. Het was heel logisch om dit te concluderen vond ik. Anders had ze immers toch wel even gereageerd?

 

Als je mij al wat langer kent, weet je dat ik mensen bewust maak van het feit dat niet iedereen op dezelfde manier denkt en handelt. En in het kader van ‘Practice what you preach’ kon het natuurlijk niet zo zijn dat ik daar in deze situatie zelf niets mee zou doen.

 

Wat gebeurde er nou eigenlijk?

 

Eén van mijn voorkeuraanpakken is zorgen dat de ander het naar zijn zin heeft en zich gezien voelt. Vandaar de toon van mijn mail. Daarbij had ik echter te weinig rekening gehouden met de voorkeur van de ander. Ik weet dat zij houdt van snel ter zake komen en concreet zijn. Toen ik daar even bewust over nadacht, wist ik wat me te doen stond.

 

Ik stuurde een nieuwe mail. Nu eentje die meer paste bij haar manier van denken en doen. Het werd een korte mail met als tekst: ‘…. We hebben dan een groepsbijeenkomst gepland staan. Zullen we het daar achteraan plannen? Ik ben er dan toch.’

 

Binnen een half uur kreeg ik als reactie: ‘Goed plan, doen we.’

 

Weg conclusie dat ze het (en mij) niet interessant genoeg vond. Weg rotgevoel.

 

Toen ik dit nog eens op me liet inwerken (ook één van mijn voorkeursaanpakken?) zag ik hoe logisch het was. Mijn eerste mail vroeg een actie (en daarmee tijd) van haar. Ik vroeg haar namelijk zelf in haar agenda te gaan kijken wat handig was. Maar zij had behoefte aan een voorstel waar ze alleen maar ja of nee op hoefde te antwoorden. En dat voorstel kreeg ze in de tweede mail van mij. Daarom was dat veel gemakkelijker voor haar en antwoordde ze ook direct.

 

Zie je hoe gemakkelijk het kan zijn dingen net even anders aan te pakken en daarmee gemakkelijker je doel te bereiken? Het enige dat dit van je vraagt is heel goed kijken naar wat doe ik en welke verwachtingen heb ik daarbij. En is dat realistisch, gezien de aard van de persoon waar je het van verwacht en de omstandigheden van dit moment?

 

Nu kun je het natuurlijk lastig, ingewikkeld of zelfs geforceerd vinden om ‘je anders voor te doen dan je bent’. Maar ik zie dat anders. Het feit dat je gekenmerkt wordt door je voorkeuraanpak(ken), wil niet zeggen dat je dat 100% bent. Ik houd graag rekening met anderen, maar kan heus ook duidelijk en to the point zijn. Dat is wel duidelijk geworden in bovenstaand voorbeeld. Ik doe dat alleen minder vanzelf dan mijn voorkeuraanpak.

 

En zo heeft iedereen ‘onderdelen’ in zich die minder vaak gebruikt worden, maar wel degelijk aanwezig zijn. En als de situatie er om vraagt, kun je die heel goed gebruiken. Het enige dat daar voor nodig is, is dat je iets bewuster handelt dan in doorsnee situaties. Heb je daar geen zin in, dan is dat ook oké uiteraard. In dat geval stel je gewoon je verwachting bij of accepteer je de resultaten die je voorkeuraanpak oplevert. En de keuze die je daarin maakt, bepaal je altijd zelf!

 

Herken je hier iets in? Schieten er nu situaties in je gedachten die je ooit hebt meegemaakt? Situaties waarin je vond dat de ander jou tekort deed, jij je rot voelde ‘door het gedrag van de ander’? Wil je het hieronder met me delen?