Neem jij jezelf ook in de maling?

Ik wel namelijk.

Tot die conclusie kwam ik deze week nadat ik het verhaal hoorde over aantal keien, een stapeltje kiezels, een hoopje zand en een glazen pot. Als je eerst de keien in de pot doet, lijkt die al snel vol. Gooi je toch de kiezels erbij, dan vinden die een plekje in de ruimtes tussen de keien. Dan is de pot nog voller. Toch kan het zand er nog bij omdat de zandkorrels alle kleine ruimtes opvullen. Prima, niks aan de hand.

Tot je het andersom doet. Als je begint met het zand en de kiezels. Je ziet meteen dat er geen ruimte meer is om de keien toe te voegen. Helaas, daarvoor heb je een nieuwe pot nodig.

Natuurlijk staat de pot symbool voor de tijd die je te besteden hebt. De keien zijn alle dingen die echt belangrijk zijn en de kiezels en zandkorrels zijn de minder belangrijke activiteiten.

Begin dus met de belangrijke dingen.

Klinkt logisch en simpel toch? Toch blijk ik dat niet zo gemakkelijk te doen.

Ik neem me altijd voor om tussen de middag een rondje te wandelen. Maar door eerst ‘even’ dit af te maken, die te bellen en dat mailtje te versturen, komt er van dat wandelen vaak niks terecht. En denk ik elke dag weer ‘morgen doe ik het echt’. En ondertussen mis ik elke dag de beweging, de frisse lucht en het even loskomen van mijn werk. Niet echt handig dus.

Ik zie dit bij veel mensen gebeuren. En in veel organisaties. Grote dingen die tijd en energie kosten, blijven liggen omdat de dagelijkse kleinere taken voorrang krijgen. Begrijpelijk, maar niet handig.

Een voorbeeld daarvan is aan de slag gaan met je team. Je ziet de potentie, maar het loopt nog niet zoals je wilt. En ondertussen hoop je maar dat er niemand weggaat, want dan heb je een nog veel groter probleem. Het belang is duidelijk, de noodzaak is groot, maar de tijd lijkt te ontbreken. En dus verandert er niks, met alle risico’s van dien.

Herkenbaar? Kijk dan nog eens goed naar jouw keien en stop die als eerste in de pot.

Dan ga ik nog even een rondje lopen ?.