‘Ik pak het morgen op’ zegt Marjan en loopt door naar haar kantoor. Pieter blijft geïrriteerd achter en denkt ‘Ja, dat zal wel. Dat heb ik je vaker horen zeggen’. Maar elke week blijkt Marjan weer niet te doen wat ze belooft. Het gaat om het nabellen van klanten die nog een factuur open hebben staan. Misschien niet het leukste klusje, dat snapt Pieter ook wel. Maar wel noodzakelijk. ‘Het kan haar gewoon niks schelen dat ik in geldproblemen raak als die klanten niet snel betalen’, denkt Pieter. ‘En dat ik haar als werkgever deze opdracht geef, maakt blijkbaar ook geen indruk. Morgen spreek ik haar wel weer…’.

De volgende dag aan het eind van de middag loopt Pieter het kantoor van Marjan binnen en vraagt hoe het bellen van klanten gegaan is. Marjan wordt rood en geeft schuldbewust toe dat ze nog niet gebeld heeft. ‘Interesseert het je dan echt niet dat ik dat geld van die klanten nodig heb om mijn leveranciers te betalen? Ik geef je niet voor niks al weken deze opdracht!’ roept Pieter boos. ‘Of bepaal jij hier ineens de prioriteiten?’ voegt hij er gefrustreerd aan toe.

Verbazing

Marjan kijkt hem verbaasd aan. ‘Denk jij dat echt?’ vraagt ze. 

‘Ja, wat moet ik anders denken als jij steeds niet doet wat je moet doen?’ antwoordt Pieter.

‘Nou, als je echt wilt weten’, begint Marjan, ‘ik vind het gewoon heel moeilijk om die mensen te bellen’. Ze houdt even haar adem in en blaast dan langzaam uit. ‘Dan moet ik mensen vragen waarom ze nog niet betaald hebben en dan hoor ik allerlei verhalen over financiële problemen. En dan krijg ik medelijden met ze. En dat is niet handig als je juist geld van ze moet vragen’, gooit Marjan er ineens uit. ‘Maar ik weet ook dat wij het geld echt nodig hebben. Die tweestrijd vind ik echt zo moeilijk, dat ik daardoor het bellen maar blijf uitstellen’.

Nu is het Pieter die verbaasd kijkt. ‘Huh? Waarom heb je dat nooit eerder gezegd? Ik dacht serieus dat het je niets kon schelen hoe ik er financieel voorsta. En dat je geen boodschap had aan opdrachten van mij’.

Waar het werkelijk om draait

Hier gebeurt iets heel menselijks: Pieter betrekt het gedrag van Marjan op zichzelf, terwijl het totaal niet over hem gaat. Die neiging hebben we allemaal. Zelf ben je immers het middelpunt van je bestaan, dus denk je onbewust dat je ook in andermans bestaan heel belangrijk bent. Dat is misschien ook zo, maar voor de ander geldt hetzelfde: hij of zij is zelf het middelpunt van het bestaan. Alles wat iemand doet, wordt dus vooral bepaald door wat hij of zij denkt, wil, kan of eng, leuk of moeilijk vindt. En dat vergeten we soms. Dan trekken we conclusies over hoe die persoon over ons denkt, die totaal niet kloppen met de werkelijkheid. 

Vat het gedrag van anderen dus nooit persoonlijk op! 

Dat brengt je alleen maar veel onduidelijkheid, frustratie en negatieve energie. Kijk wat de echte reden is. Doordat Pieter en Marjan hun gedachten hardop tegen elkaar uitspraken, begrepen ze elkaar weer èn was duidelijk waar het echte probleem zat. Daar vonden ze een oplossing voor. En ze werkten nog lang en gelukkig samen ?.

Misschien herken je dit soort situaties. Welke tip heb jij om hier goed mee om te gaan?