Wat verwacht jij ‘gewoon’?

‘Ik heb dit al zo vaak aan je gevraagd, maar je doet er niks mee’, zegt Mark tegen zijn werkgever René.

Mark wil graag een verandering op de werkvloer, maar tot nu toe heeft René dit nog niet gedaan. Mark denkt dat zijn wens niet belangrijk genoeg is voor René en dat voelt niet echt lekker. Hij kaart het onderwerp af en toe aan in zijn functioneringsgesprek, maar daar blijft het eigenlijk bij.

Maar tijdens een teamsessie over optimaal samenwerken, gooit Mark het toch weer op tafel. En dat is fantastisch, want door Renés reactie wordt onmiddellijk duidelijk wat er aan de hand is.

‘Als dat echt zo belangrijk voor je is, dan verwacht ik dat je me dat elke dag duidelijk maakt. Dan ga ik er vanzelf actie op ondernemen, omdat ik van die dagelijkse vraag af wil’, is namelijk het antwoord van René. 

Dit is een typisch voorbeeld van hoe verschillende typen mensen ongemerkt en heel snel in onderling onbegrip of zelfs irritatie terecht kunnen komen. Zelfs als ze het beste met elkaar voor hebben.

Want wat is er aan precies aan de hand tussen Mark en René? 

Onbewust hebben ze ieder hun eigen manier van omgaan met situaties. Mark wil iets van René. Hij zegt dat tegen René en verwacht dat deze hier iets mee gaat doen. Het is immers benoemd nu en Mark gaat er vanuit dat dat genoeg is voor René om in actie te komen. Als werkgever zorg je immers goed voor je team, vindt Mark. Dat is namelijk ook wat hij zelf doet als bedrijfsleider. Niet zo gek dat hij dit (onbewust) ook van René verwacht dus.

Bij René werkt het echter iets anders. 

René is een ondernemer die zijn ideeën omzet in acties en niet stopt voordat hij het resultaat heeft dat hij wil. Hij is gewend niet af te wachten, maar het heft in eigen hand te houden. Dat is wat hij dus ook (onbewust) van een ander verwacht. Vandaar zijn antwoord op Mark opmerking tijdens de teamsessie. 

René en Mark zouden door dit voorval heel gemakkelijk in een conflict terecht kunnen komen. Dat gebeurt namelijk heel vaak in vergelijkbare situaties. En dat is jammer en echt niet nodig. Want nu ze allebei weten waarin ze onderling verschillen, kunnen ze daar voortaan rekening mee houden.

René weet nu dat als Mark met een voorstel of verzoek komt, hij er zelf alerter op mag zijn dat hij hier iets mee gaat doen. Mark daarentegen weet nu dat als hij iets wil van René, hij vaker dan één keer aan de bel moet trekken. 

Om dit in de toekomst beter te laten verlopen, kunnen ze de allebei hun verwachtingen wat bijstellen en hun gedrag een beetje aanpassen. 

Er is echter één belangrijke voorwaarde hierbij die echt het verschil gaat maken

En dat is: niet oordelen over elkaars manier van denken/werken. Dat is namelijk de grootste valkuil in dit soort situaties. Een valkuil waar we allemaal heel gemakkelijk in stappen. Mark kan heel gemakkelijk denken: ‘een werkgever moet vragen van zijn werknemers ‘gewoon’ serieus nemen’. En René zou kunnen zeggen: ‘een werknemer met hart voor de zaak zorgt dat ie ‘gewoon’ dingen regelt’. En met name het woord ‘gewoon’ is waar het gevaar in schuilt.

Accepteer en respecteer het feit dat jouw logica niet altijd de logica van een andere is. Zie dat als een gegeven en zoek een manier om ondanks dat zo effectief mogelijk samen te werken.

Ik ben benieuwd of jij vergelijkbare voorbeelden hebt in je eigen team. Wil je het me hieronder laten weten?