Ik ben in gesprek met een intelligente dame die een indrukwekkende carrière heeft opgebouwd. Die weet hoe het werkt, zeg maar. Ik noem haar voor het gemak Willeke. Willeke vertelt me over een etentje dat ze laatst met vrienden had. Er werd gesproken over een theatervoorstelling waar een groepje binnenkort naar toe gaat. ‘Oh, dat lijkt mij ook leuk. Zal ik meegaan?’ had ze spontaan geroepen. De reacties waren minders enthousiast dan ze gehoopt had en dat voelde op zijn minst een beetje ongemakkelijk. ´Ik had beter mijn mond kunnen houden, dan mezelf zomaar uit te nodigen´, dacht ze achteraf.

 

Enkele dagen later krijgt Willeke een appje van een van de vrienden. ´Wij gaan op die en die datum naar de voorstelling. Die, die en die gaan mee. Wil je nog mee, laat het dan even weten´.  Ze antwoordt dat ze wel wil en vraagt wanneer ze de kaartjes gaan bestellen. ´Wij hebben al kaartjes, dus je moet zelf nog even een kaartje kopen´ is het antwoord.

 

Willeke is verontwaardigd. ´Nu weet ik het zeker, ze willen me er gewoon niet bij hebben’ redeneert ze. ´Ik reageer hier gewoon niet meer op´, besluit ze.

 

Ik kijk haar aan en vraag haar of ze werkelijk denkt dat ze haar er niet bij willen. Het zijn toch haar vrienden? ‘Ja klopt’ zegt Willeke, ‘meestal kunnen we het ook goed vinden met elkaar’. Wat maakt dan dat ze nu de conclusie trekt dat ze liever zonder haar naar het theater gaan? ‘Nou, dan hadden ze me toch wel zelf uitgenodigd en een kaartje voor me gekocht?’.

 

Ja, zo zou zij het zèlf gedaan hebben. En omdat dat zo logisch voor haar is, concludeert Willeke nu dat als iemand het niet op die manier doet, dat dat wel moet betekenen dat ze het niet willen. En daar gaat de redenering scheef. Waar het voor Willeke vanzelfsprekend is bij alles wat ze doet ook meteen te denken aan de mensen om haar heen, hoeft dat voor anderen niet zo te zijn. Enkele van haar vrienden hadden het plan opgevat naar het theater te gaan. Het eerste wat ze vervolgens gedaan hebben is dit organiseren (datum bepalen en kaartjes regelen). Praktisch en resultaatgericht. Dat er wellicht nog anderen in de vriendengroep hier ook zin in zouden hebben, is blijkbaar niet het eerste dat in deze personen op kwam. Dat betekent echter niet dat zijn er geen anderen bij wilden hebben! Die conclusie is onterecht. Maar iemand die wèl altijd eerst aan anderen denkt, zoals Willeke, interpreteert het wel op die manier. En zo ontstaat er gedoe zonder dat er echt reden voor is. Zelfs bij een intelligent persoon als Willeke.

 

Herken jij dit ook? Privé of zakelijk? Dat anderen jouw acties interpreteren op een manier die je niet bedoeld had èn al helemaal niet voorzien had? En dat daardoor gedoe en wellicht zelfs conflicten ontstaan? Of dat jij zelf de persoon bent die conclusies trekt op basis van het gedrag van anderen, waarvan je zelf achteraf ook wel eens denkt ‘Het was toch anders bedoeld dan ik dacht’? Besef je dan ook hoeveel tijd, energie en goodwill hiermee verspild wordt binnen jouw organisatie?

 

Ik ben benieuwd in welke situaties dit bij jou gebeurde. Wil je dat hieronder laten weten?

 

En Willeke? Die besloot zich over haar verontwaardiging heen te zetten en toch mee te gaan met haar vrienden. Het leverde haar een nieuw inzicht èn een gezellige avond op ?.