‘Ze hadden gelijk, die man is echt onmogelijk’, brieste René en plofte in de stoel tegenover Richard, de bedrijfsleider van zijn onderneming. Hij vertelt me erover in een coaching sessie de dag erna. Hij was zo briesend verontwaardigd omdat hij een boze klant aan de lijn had gehad die het gesprek eindigde na de woorden ‘Ik verwacht uiterlijk maandag een oplossing van jullie, anders hebben jullie echt een probleem’.

‘Wat denkt ie wel niet… dat ik niks anders te doen heb dan naar zijn pijpen te dansen?’. Richard laat René uitrazen. Deze grote klant is niet voor het eerst onderwerp van gesprek. Diverse concullega’s hadden René al gewaarschuwd dat er met deze man ‘niet valt samen te werken’. Sterker nog, ze hadden hem allemaal al de deur gewezen. René vond het allemaal lichtelijk overdreven. Als door de wol geverfde succesvolle ondernemer leek het hem niet zo moeilijk deze man als klant binnen te halen en te houden. Dat binnenhalen ging prima, maar over het binnenhouden twijfelt René nu serieus. ‘Zijn hele houding staat me niet aan, ik ben zijn loopjongen niet. Zo wil ik geen zaken doen, hij zoekt het maar uit’, besluit René.

‘Zal ik ‘m morgen bellen?’ vraagt Richard. ‘Dan is hij vast wat gekalmeerd en kunnen we horen wat nou precies het probleem is’. 

‘Hij wil gewoon alles op zijn manier, dát is het probleem! Precies wat die anderen al zeiden’ antwoordt René.

Welles-nietes levert niks op

Richard kijkt René indringend aan. ‘En jij wilt het op jouw manier en dat welles-nietes brengt ons en de klant geen steek verder. Ik zie dit juist als een kans’. ‘Een kans op meer hoofdpijn, zul je bedoelen’ antwoord René. Richard begint te lachen. ‘Nou’, zegt Richard, ‘dat ligt er maar net aan hoe je er tegenaan kijkt. Ik zie het als een fantastische kans om ons te onderscheiden van de concurrentie. Als wij er wel in slagen hem binnen te houden, laten we zien dat we écht in staat zijn met de klant mee te denken, zoals we altijd beweren. Of geldt dat alleen als iemand vraagt wat wij standaard al leveren?’

René doet zijn mond open, maar ook weer dicht zonder iets te zeggen. Na een paar minuten opent hij ‘m opnieuw en zegt ‘Je hebt verdorie helemaal gelijk. Ik was zo druk met gelijk krijgen, dat ik het gewoon niet zag. Ik heb wel eens gelezen dat obstakels juist kansen zijn. Ik las het, begreep het en geloofde het. En toch zag ik deze niet. Gelukkig zag jij het wel’.

Pak jij ook de kansen om echt leiderschap te tonen?

Hoe zit dat bij jou? Als er gedoe is in je team, zie jij dat dan ook als de ultieme kans om je leiderschap te tonen? Om echt inhoud aan je rol te geven, juist als het niet vanzelf gaat? Leiding geven aan een team waar het al soepel loopt, dat lukt veel mensen nog wel. Maar een ‘lastig’ team ombuigen naar een plezierig en succesvol team, dat is alleen weggelegd voor de echte leiders.

Benieuwd hoe je dat aanpakt? Bel of mail me voor een vrijblijvende afspraak.

René ging trouwens de volgende dag bij z’n klant langs, voerde het eerste van een reeks stevige maar goede gesprekken en kreeg het voor elkaar dat de klant bleef. Niet alleen op dat moment, maar ook nog jaren daarna.