Ik ben boven met de was bezig als ik beneden rumoer hoor. Onze pubers zijn het geloof ik niet met elkaar eens. De stemverheffingen die ik hoor, spreken voor zich…;).

 

Ik zucht… waarom kan ik niet rustig even boven bezig zijn? Kan ik ze dan geen moment alleen laten? Inmiddels ben ik al onderweg naar de trap. De was is ineens niet meer belangrijk.

 

Maar als ik mijn voet op de bovenste tree zet, stop ik. Iets houdt me tegen, ondanks het aanhoudende gesteggel beneden. Ineens ben ik me heel bewust van wat ik aan het doen ben.

 

Automatisch spring ik in mijn rol van oplosser. Een negatieve sfeer vind ik namelijk niet fijn… Maar wat er beneden gebeurt, gaat helemaal niet over mij. Sterker nog, het interesseert mijn kinderen ongetwijfeld niks wat ik vind van hun gekibbel. En terecht. Ze kunnen heel goed zelf omgaan met zo’n meningsverschil. Daar komen ze echt wel uit zonder mij. Dat hebben mij man en ik ze immers zelf geleerd :).

 

Dan moeten ze alleen wel de kans krijgen het zelf op te lossen. En dan helpt het niet als hun moeder meteen tussenbeide komt. Dat heb ik dan weer van hen geleerd ?. Als je kinderen krijgt, denk je dat zij alleen van jou leren. Maar niets is minder waar. Als moeder heb ik me steeds aan te passen aan de ontwikkeling van onze kinderen. Datzelfde geldt voor hun vader trouwens. De manier waarop wij leiding geven aan ons gezin verandert continu.

 

Hoe doe jij dat met jouw mensen?

 

Heb jij ook geleerd ze ‘los’ te laten en erop te vertrouwen dat ze er zelf wel uit komen? Geef jij ze de ruimte die ze nodig hebben en verdienen? Of vind je dat nog te moeilijk en grijp je toch in. Zelfs als je weet dat ze het ook zelf kunnen.

 

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Laat je me weten op kitty@qlaver4.nl?

 

P.S. Uiteraard losten mijn kinderen het zelf op en wisten ze niks over mijn dilemma boven aan de trap. Eind goed al goed zou je denken. Alleen ben ik soms de trap al af en de kamer ingelopen, voordat ik me realiseer dat ik het toch weer doe… maar het gaat echt steeds beter?!